Oogkleppen

Levenslessen die ik uit mijn werk haal…

Als trainingsacteur moet ik weten wat het doel is binnen een rollenspel. Pas als ik weet waar we naar toe werken, weet ik wat ik moet laten zien en uitlokken bij de ander. Tegelijkertijd kan ik dat doel alleen bereiken door de weg naar het einddoel los te laten. Alleen door mij te focussen op wat er ter plekke gebeurt, kan ik oprecht reageren vanuit mijn gespeelde karakter. Waarbij we langzaam richting het doel werken, vanuit de details in het hier en nu. 

Is dat in het gewone leven ook niet zo? Je hebt doelen nodig om richting te hebben, maar die doelen kun je alleen bereiken door juist te focussen op wat er nú is. Oogkleppen op om niet afgeleid te raken door wat er verder weg is en dan vanuit de aanwezige details een stap zetten… In welke richting dan ook… Of dat nu een groots nieuw plan, het maken van een nieuwe post of desnoods het gewoon gaan slapen is in afwachting van een nieuwe dag…

Gelijkwaardig…

Wat vandaag begon als twijfel aan mijn logo en website (past het nog wel bij me?), eindigde in het maken van dit gifje…

Want ja, als trainingsacteur maak ik deel uit van gesprekken die mensen lastig vinden. Als je iets als lastig ervaart, ben je vaak vooral bezig met jouw eigen gedachten en emoties. Onbedoeld krijgt zo de ander dus minder ruimte in het gesprek. Door samen te onderzoeken hoe beiden partijen in het gesprek meer gelijkwaardig ruimte kunnen innemen, ontstaat er een prettig gesprek voor beiden!

Tja, de vinkjes in het logo dragen voor mij dus (op meerdere manieren) uit wat ik doe en wil met mijn werk. Wat laat me er dan twijfelen? Dat het zelfgemaakt is? Dus niet professioneel genoeg? Vind ik dit ook gelden voor de totale uitstraling van de website? Allemaal vragen die veel over mijzelf gaan, waarmee ik mijzelf onbedoeld weer groter maak… Terwijl het toch gaat om mijn werk inhoudelijk? Het oprechte contact met de ander? Blijkbaar past dit logo daar dus prima bij… voorlopig… 😉

Oordopjes of a capella

Wat je van een ander vraagt, zelf als voorbeeld geven!

In trainingen gaan deelnemers een -voor hen- lastig gesprek met mij als acteur aan. Hoe breng je de boodschap duidelijk aan mij over? Vooral als het een persoonlijke boodschap is? Dat voelt snel kwetsbaar, dus zijn wij mensen geneigd ons achter iets te willen verschuilen. Achter de juiste woorden, achter een soepel lopend verhaal. Achter een totale boodschap zonder hapering…
De boodschap wordt als meezingen met een liedje dat je luistert door oordopjes…

Regelmatig geef ik als trainingsacteur dan terug dat ik (te) weinig van de boodschap heb meegekregen. Veel woorden, maar wat je nou wilde vertellen…?

Als iemand het dan nog een keer probeert en de boodschap uit zichzelf kan vertellen, maakt dit verschil. Alhoewel het in eerste instantie zo kwetsbaar kan voelen als a capella iets te moeten zingen…
Toch… Juist dán komt de boodschap vaak helder, sterker, zelfs zuiverder over… 😉

Dus ja, eh… meezingen versus a capella… en zingen vraagt nog steeds veel van mijn eigen kwetsbaarheid… dus wat ik van een ander vraag, zoek ik ook bij mijzelf op door de volgende video op te nemen! https://youtu.be/XMQeMG1qUuI

Met alles en iedereen…

Ik loop buiten en het begint steeds harder te spatten. De regen dwingt mij naar beneden te kijken. Met mijn blik op het paadje besef ik mij dat er op die grond een wereld aan beestjes leeft. Waar we eigenlijk (te) weinig bij stilstaan… 
Dan bedenk ik mij dat straks dus ook de naaktslakken tevoorschijn zullen komen en dat zijn nou niet bepaald mijn favoriete beesten! Ik vind ze vies en glibberig. De kriebels krijg ik van ze, brr… 

Terwijl ik verder loop, voel ik dat ik langzaam weer droog waai door de wind. Best lekker eigenlijk zo’n verfrissend buitje!

Dan zie ik de eerste naaktslakken liggen… Ja, voor hen was het buitje natuurlijk net zo verfrissend! Beiden genoten we van hetzelfde! Ik voel mijn antikriebels minderen, vind die beestjes opeens een stuk minder erg. We hebben tenslotte genoten van dezelfde regenbui! 
Ik moet intern lachen: Door de regen voel ik me op merkwaardige wijze verbonden met een naaktslak!

Ach, zo werkt het ook, met alles en iedereen…

Zaterdag mag ik weer trainingsacteren. Waarbij ik voor iemand toch vaak een soort naaktslak ben: De situatie is wat spannend en ik nodig de ander uit op zoek te gaan naar een verbinding tussen ons. Als we die samen vinden, maak je van mij weer een blije naaktslak! 
Nou ja, metaforisch dan…. 😉

Afstandje

Vandaag kreeg ik na een training de vraag: ‘Wat vond je van de doelgroep?’ 

Stotterend kwam er een antwoord uit… 
‘Ja, eh, ik zie dan vooral de mens voor me zitten. Mensen die bereid zijn om te leren, waarbij de een uiteraard meer open staat dan de ander. Dan maakt het niet zoveel uit wat voor werk ze doen, ofzo. Want ja, ik zie dus de mens, zeg maar…’

Nog twijfelend over mijn vage uiting… en toch… ja, als je van een afstand naar het gedrag van de deelnemer kijkt, zie je áltijd een welwillend mens… wat voor werk diegene ook doet…

#trainingsacteren
#menselijkgedrag

Sterk in kwetsbaarheid

Vier jaar geleden vertelde de loopbaancoach mij dat ik niet meer terug zou keren in mijn werkveld van toen.
Twee opleidingen richting Gebarentaal, een topteam om mee samen te werken en een werkgever die zo open reageerde op mijn uitvallen… Dáár weg?!
In die periode leek het alsof het leven alles van mij afpakte en die kwetsbaarheid voelde doodeng aan… 

Máár… Een opleiding tot Acteur in het Bedrijfsleven volgde. Opbouwend aan de slag als zelfstandige en alles wat daar bij komt kijken én het ontwikkelen en uitvoeren van mijn voorstelling. Een kwetsbare voorstelling waarin onder andere duidelijk wordt waarom de noodzaak voor totaal ander werk toen zo hoog was.

En nu… vier jaar later… speel ik dinsdag 4 juni voor diezelfde collega’s van toen mijn verhaal hoe het tot dat afscheid is gekomen: De voorstelling ‘Ik draag, ik draag wat jij niet ziet’ voor de medewerkers van de NSDSK.

Vier jaar en zó gegroeid. Ik durf mijn kwetsbaarheid zelf te zien, durf het nu zelfs aan anderen te laten zien.
Vier jaar later en ik voel me sterk in mijn kwetsbaarheid.

Om die reden zal ook dinsdag de boodschap weer zijn: Zie de kwetsbaarheid van de broertjes en zusjes van een kind met een handicap, dát is de weg om ze sterk te krijgen.

#brusjes #jongemantelzorgers
#kwetsbaarheid

Gewichtloosheid

Al nadenkend loop ik een rondje. Langs een dagbesteding wordt mijn aandacht getrokken door een volwassenen lichaam dat al schommelend steeds even boven de schutting uitsteekt en de bijbehorende geluiden van intens plezier.

Dan… Op die ene fractie van een seconde tussen omhoog en weer omlaag, als de kettingen van de schommel even slap worden, herken ik zijn plezier. Zijn lichaam hangt daar een fractie van een seconde even stil: gewichtloosheid…
Tijdens die realisatie neemt een fractie van een seconde een gevoel van mentale gewichtloosheid, stilstand, lichtheid het ook van mij over. Alsof ik heel, heel even zelf ook op het kantelpunt van die schommel zit…

Als de schommel weer zakt, keren ook direct mijn gedachten, gevoel van tijd en meer zwaarte weer terug. Daaraan herkende ik wat er zojuist gebeurde. Ik had mij heel, heel even ingeleefd. Het was niet echt, maar het veranderde wel iets in mij. Door die ene fractie van een seconde neem ik een vleugje van de lichte gewichtloosheid nog even met me mee…

#trainingsacteren #inleven #voelen #verandering

Daarom

Voor de lunch had ik alles al klaar staan voor de voorstelling van vanavond. Ik ga ‘Ik draag, ik draag wat jij niet ziet’ in dit geval voor pleegouders met eigen kinderen spelen.

Bloednerveus vraag ik me dan af waarom ik hier toch steeds aan begin? Hoe kom ik de middag door waarin ik met mezelf heb afgesproken te ontspannen? Gaat het vanavond wel lukken? Waarom wil ik dit eigenlijk?!

Een flinke wandeling, wat muziek, water en een kop koffie verder weet ik het weer…

Ik doe deze voorstelling omdat het mensen bewust maakt van de impact die jonge mantelzorg op een opgroeiend kind heeft. Zodat deze kinderen echt gezien kunnen worden om hun inzet en hun zorgen. Want pas als ze zich echt gezien voelen, zullen ze in staat zijn in volle breedte te laten horen wat er in ze omgaat. De behoefte van elk mens, groot en klein… gezien en gehoord worden… niet meer en ook niet minder… simpel…

Daarom. Daar doe ik het voor. En dat is al die onrust meer dan waard. Kom maar op!

#jongemantelzorgers #brusjes #pleegzorg

Puur

“Vervelen wakkert creativiteit aan” waren de reacties op mijn vorige bijdrage. Dat klopt… het werd tekenen en zie hier het resultaat…

Deze tekening laat mij beseffen dat ik mijn werk nodig heb om mijzelf te uiten. Niet alleen de beste versie van mijzelf laten zien, maar via het spelen ook de delen in mijzelf opzoeken waar ik soms liever mijn handen voor houd… Via de diversiteit van rollen krijgen zoveel mogelijk versies van mijzelf de kans om zich te laten zien.

Puur voor mijzelf…

En daarmee tegelijk een ander inzicht geven in zijn of haar eigen gedrag. Daarmee een kans om ook een iets bredere versie van zichzelf te vinden.

Puur voor de ander…

#trainingsacteren #uitingsvormen #voorjouenvoormij

Rolverdeling

De kinderen hebben twee weken meivakantie en bij mij is het deze periode rustig qua opdrachten. 

In mijn rol als moeder ben ik daar erg blij mee. Geen oppas verder, alle tijd voor de kinderen en weinig op het programma. Op die manier is het echt vakantie voor ze, waar niks doen en af en toe flink vervelen bij hoort…

Helaas slaat dat vervelen ook snel op mijzelf. Alhoewel parttime, werken is oprecht erg fijn! Dus de acteur in mij stuitert van verveling, wil aan de slag, rollen spelen… en niet die van verveelde moeder! Zo’n vakantie wakkert dus snel extra twijfel aan: hoeveel wil ik werken, waar ligt de balans en valt die überhaupt wel echt te vinden?

Stop. Tja, wat leer ik ook alweer van mijn eigen vak? Al die diverse rollen willen gehoord worden, willen gezien worden. De kunst is dus om ze af te wisselen. 

Ik ga mijn best doen… De moederrol heeft nu voorrang. Het is vakantie en het gaat al behoorlijk snel met ze. Dus hup, mee niksen, vervelen en er op die manier voor ze zijn. Dat ondernemerschap krijgt echter na de vakantie weer zijn verdiende extra aandacht!