Blog

Afstandje

Vandaag kreeg ik na een training de vraag: ‘Wat vond je van de doelgroep?’ 

Stotterend kwam er een antwoord uit… 
‘Ja, eh, ik zie dan vooral de mens voor me zitten. Mensen die bereid zijn om te leren, waarbij de een uiteraard meer open staat dan de ander. Dan maakt het niet zoveel uit wat voor werk ze doen, ofzo. Want ja, ik zie dus de mens, zeg maar…’

Nog twijfelend over mijn vage uiting… en toch… ja, als je van een afstand naar het gedrag van de deelnemer kijkt, zie je áltijd een welwillend mens… wat voor werk diegene ook doet…

#trainingsacteren
#menselijkgedrag

Sterk in kwetsbaarheid

Vier jaar geleden vertelde de loopbaancoach mij dat ik niet meer terug zou keren in mijn werkveld van toen.
Twee opleidingen richting Gebarentaal, een topteam om mee samen te werken en een werkgever die zo open reageerde op mijn uitvallen… Dáár weg?!
In die periode leek het alsof het leven alles van mij afpakte en die kwetsbaarheid voelde doodeng aan… 

Máár… Een opleiding tot Acteur in het Bedrijfsleven volgde. Opbouwend aan de slag als zelfstandige en alles wat daar bij komt kijken én het ontwikkelen en uitvoeren van mijn voorstelling. Een kwetsbare voorstelling waarin onder andere duidelijk wordt waarom de noodzaak voor totaal ander werk toen zo hoog was.

En nu… vier jaar later… speel ik dinsdag 4 juni voor diezelfde collega’s van toen mijn verhaal hoe het tot dat afscheid is gekomen: De voorstelling ‘Ik draag, ik draag wat jij niet ziet’ voor de medewerkers van de NSDSK.

Vier jaar en zó gegroeid. Ik durf mijn kwetsbaarheid zelf te zien, durf het nu zelfs aan anderen te laten zien.
Vier jaar later en ik voel me sterk in mijn kwetsbaarheid.

Om die reden zal ook dinsdag de boodschap weer zijn: Zie de kwetsbaarheid van de broertjes en zusjes van een kind met een handicap, dát is de weg om ze sterk te krijgen.

#brusjes #jongemantelzorgers
#kwetsbaarheid

Gewichtloosheid

Al nadenkend loop ik een rondje. Langs een dagbesteding wordt mijn aandacht getrokken door een volwassenen lichaam dat al schommelend steeds even boven de schutting uitsteekt en de bijbehorende geluiden van intens plezier.

Dan… Op die ene fractie van een seconde tussen omhoog en weer omlaag, als de kettingen van de schommel even slap worden, herken ik zijn plezier. Zijn lichaam hangt daar een fractie van een seconde even stil: gewichtloosheid…
Tijdens die realisatie neemt een fractie van een seconde een gevoel van mentale gewichtloosheid, stilstand, lichtheid het ook van mij over. Alsof ik heel, heel even zelf ook op het kantelpunt van die schommel zit…

Als de schommel weer zakt, keren ook direct mijn gedachten, gevoel van tijd en meer zwaarte weer terug. Daaraan herkende ik wat er zojuist gebeurde. Ik had mij heel, heel even ingeleefd. Het was niet echt, maar het veranderde wel iets in mij. Door die ene fractie van een seconde neem ik een vleugje van de lichte gewichtloosheid nog even met me mee…

#trainingsacteren #inleven #voelen #verandering

Daarom

Voor de lunch had ik alles al klaar staan voor de voorstelling van vanavond. Ik ga ‘Ik draag, ik draag wat jij niet ziet’ in dit geval voor pleegouders met eigen kinderen spelen.

Bloednerveus vraag ik me dan af waarom ik hier toch steeds aan begin? Hoe kom ik de middag door waarin ik met mezelf heb afgesproken te ontspannen? Gaat het vanavond wel lukken? Waarom wil ik dit eigenlijk?!

Een flinke wandeling, wat muziek, water en een kop koffie verder weet ik het weer…

Ik doe deze voorstelling omdat het mensen bewust maakt van de impact die jonge mantelzorg op een opgroeiend kind heeft. Zodat deze kinderen echt gezien kunnen worden om hun inzet en hun zorgen. Want pas als ze zich echt gezien voelen, zullen ze in staat zijn in volle breedte te laten horen wat er in ze omgaat. De behoefte van elk mens, groot en klein… gezien en gehoord worden… niet meer en ook niet minder… simpel…

Daarom. Daar doe ik het voor. En dat is al die onrust meer dan waard. Kom maar op!

#jongemantelzorgers #brusjes #pleegzorg

Puur

“Vervelen wakkert creativiteit aan” waren de reacties op mijn vorige bijdrage. Dat klopt… het werd tekenen en zie hier het resultaat…

Deze tekening laat mij beseffen dat ik mijn werk nodig heb om mijzelf te uiten. Niet alleen de beste versie van mijzelf laten zien, maar via het spelen ook de delen in mijzelf opzoeken waar ik soms liever mijn handen voor houd… Via de diversiteit van rollen krijgen zoveel mogelijk versies van mijzelf de kans om zich te laten zien.

Puur voor mijzelf…

En daarmee tegelijk een ander inzicht geven in zijn of haar eigen gedrag. Daarmee een kans om ook een iets bredere versie van zichzelf te vinden.

Puur voor de ander…

#trainingsacteren #uitingsvormen #voorjouenvoormij

Rolverdeling

De kinderen hebben twee weken meivakantie en bij mij is het deze periode rustig qua opdrachten. 

In mijn rol als moeder ben ik daar erg blij mee. Geen oppas verder, alle tijd voor de kinderen en weinig op het programma. Op die manier is het echt vakantie voor ze, waar niks doen en af en toe flink vervelen bij hoort…

Helaas slaat dat vervelen ook snel op mijzelf. Alhoewel parttime, werken is oprecht erg fijn! Dus de acteur in mij stuitert van verveling, wil aan de slag, rollen spelen… en niet die van verveelde moeder! Zo’n vakantie wakkert dus snel extra twijfel aan: hoeveel wil ik werken, waar ligt de balans en valt die überhaupt wel echt te vinden?

Stop. Tja, wat leer ik ook alweer van mijn eigen vak? Al die diverse rollen willen gehoord worden, willen gezien worden. De kunst is dus om ze af te wisselen. 

Ik ga mijn best doen… De moederrol heeft nu voorrang. Het is vakantie en het gaat al behoorlijk snel met ze. Dus hup, mee niksen, vervelen en er op die manier voor ze zijn. Dat ondernemerschap krijgt echter na de vakantie weer zijn verdiende extra aandacht!  

Doorvragen en eigen regie

Eentje in pyjama komt onze slaapkamer binnen.
Hevige snikken: ‘Ik ben zo bang’ en kruipt veilig tussen ons in.

‘Waar ben je bang voor?’ vraag ik.
‘Wolven.’
‘Droomde je weer over wolven?’
Knikt.
‘Wat doen ze dan?’
‘Wat wolven doen.’
‘Wat doen wolven dan?’
‘…’
‘Grommend op je af komen? Huilen?
‘Ja.’

‘En waar ben je?’
‘Hier.’
Glimlachend: ‘Dat zie ik, maar waar ben je in je dromen?’
‘In het bos.’
‘En waarom zouden de wolven zich zo gedragen?’
‘Omdat ze bang zijn.’
‘Dus jullie zijn eigenlijk bang voor elkaar?’
‘Ja.’

‘Hmm. Wat kunnen jullie doen om dat te veranderen? Kan je iets zeggen tegen ze?’
‘Weet ik niet.’
‘Het is jouw droom, dus jij mag het zelf bepalen.’
‘…’
‘Wat zou je dan zeggen? Jij mag het bedenken! Het is jouw fantasie.’
‘…’
‘Hal.lo. Ik.ben.×××. Ik.kom.in.vre.de?’
Grijnst: ‘Ja.’
‘En wat zeggen de wolven dan?’
Glimlachend: ‘Shit. Dat is geen lekker hapje…’
‘En wat zeggen jullie dan daarna?’
‘Dan gaan we gewoon kletsen.’
‘Is het dan gewoon goed tussen jullie?’
‘Ja.’
‘Gezellig…’
‘Ja.’, wrijvend in de ogen.
‘Ik zie dat je moe bent. Nog even een dikke knuffel?’

En na een dikke, dubbele knuffel tevreden in het eigen bed verder geslapen…
#doorvragen #eigenregie #trainingsacteren

En nee, ik ben niet altíjd zo geduldig… 🙂

Aanbeveling

Naar aanleiding van de voorstelling ‘Ik draag, ik draag wat jij niet ziet’ die ik op 15 januari heb voor dit team heb gespeeld, ontving ik per mail deze hartvullende woorden! Heel blij mee, dankjulliewel!

#brussen #jongemantelzorgers #voorstelling #bewustwording

Moe met bloemen

Gisteravond trotse vermoeidheid en een mooie bak bloemen rijker, want de pop en ik hadden de voorstelling ‘Ik draag, ik draag wat jij niet ziet’ gespeeld voor een team zorgprofessionals van Koninklijke Kentalis. In de nabespreking onderlinge bewustwording hoe zij meer oog voor de brusjes (broertjes en zusjes) van hun cliëntjes kunnen hebben.

Fijn om ook informatie te hebben liggen waar verdere waardevolle inzichten uit gehaald kunnen worden:
– Documenten voor professionals van o.a. Kind & Ziekenhuis
– Boeken van Anjet Brouwer – van Dijken, Esther-Clair Sasabone en Loïs Bruessing.
– Tips en kaartjes van Estelle de Hingh en Femke Kuiper.
– Website voor jonge brusjes glazenkind.nl.

Wat je wílt zien

Wat sokken met trainingacteren te maken hebben?!

Vanmiddag werd een casus ingebracht waarbij de deelnemer een gesprek wilde oefenen met Henk, een fysiek stevige vent van rond de 60, zo’n niet lullen maar poetsen-type.

En dat ík daar dan tegenover iemand zit. In mijn jurk, ketting om en mascara op. Inwendig dus grinniken als ik gewoon ga zitten zoals Henk, mijn niet lullen maar poetsen-blik op zet en na slechts een ‘Ja’ van mijn kant, hoor ik: ‘Daar zit echt Henk!’

Magisch beroep… waarin je vanuit jouw eigen perspectief altijd ziet wat je wilt zien…!