Blog

Gewoon heel rood

Even een gesprekje met de dochter van 12…

‘Heb jij eigenlijk docenten die je niet aardig vindt of zijn ze allemaal wel oké?’
‘Ja hoor, zijn allemaal wel oké.’
‘En die nieuwe?’
‘Die is gewoon heel rood’. Slaat haar vuist met een klap op haar hand. ‘We gaan het gewoon zo doen! Maar als het toch anders loopt, reageert ze heel makkelijk.’

Grote grijns op mijn gezicht. Duidelijk de dochter van een trainingsacteur!
#gedrag #DISC #gewoonheelrood

Golf..

Zo tof om als trainingsacteur onderdeel te mogen zijn van een leerproces. Vooral als deelnemers zichzelf echt uit durven te dagen! Nieuw gedrag uit je tenen weten te halen en vervolgens… doen!

Zo heb ik gister een aantal keren een fikse uitbrander mogen ontvangen… En wat bleek? Al kwam de golf dichtbij, niemand kreeg natte schoenen… Wel de kick!



Oogkleppen

Levenslessen die ik uit mijn werk haal…

Als trainingsacteur moet ik weten wat het doel is binnen een rollenspel. Pas als ik weet waar we naar toe werken, weet ik wat ik moet laten zien en uitlokken bij de ander. Tegelijkertijd kan ik dat doel alleen bereiken door de weg naar het einddoel los te laten. Alleen door mij te focussen op wat er ter plekke gebeurt, kan ik oprecht reageren vanuit mijn gespeelde karakter. Waarbij we langzaam richting het doel werken, vanuit de details in het hier en nu. 

Is dat in het gewone leven ook niet zo? Je hebt doelen nodig om richting te hebben, maar die doelen kun je alleen bereiken door juist te focussen op wat er nú is. Oogkleppen op om niet afgeleid te raken door wat er verder weg is en dan vanuit de aanwezige details een stap zetten… In welke richting dan ook… Of dat nu een groots nieuw plan, het maken van een nieuwe post of desnoods het gewoon gaan slapen is in afwachting van een nieuwe dag…

Gelijkwaardig…

Wat vandaag begon als twijfel aan mijn logo en website (past het nog wel bij me?), eindigde in het maken van dit gifje…

Want ja, als trainingsacteur maak ik deel uit van gesprekken die mensen lastig vinden. Als je iets als lastig ervaart, ben je vaak vooral bezig met jouw eigen gedachten en emoties. Onbedoeld krijgt zo de ander dus minder ruimte in het gesprek. Door samen te onderzoeken hoe beiden partijen in het gesprek meer gelijkwaardig ruimte kunnen innemen, ontstaat er een prettig gesprek voor beiden!

Tja, de vinkjes in het logo dragen voor mij dus (op meerdere manieren) uit wat ik doe en wil met mijn werk. Wat laat me er dan twijfelen? Dat het zelfgemaakt is? Dus niet professioneel genoeg? Vind ik dit ook gelden voor de totale uitstraling van de website? Allemaal vragen die veel over mijzelf gaan, waarmee ik mijzelf onbedoeld weer groter maak… Terwijl het toch gaat om mijn werk inhoudelijk? Het oprechte contact met de ander? Blijkbaar past dit logo daar dus prima bij… voorlopig… 😉

Oordopjes of a capella

Wat je van een ander vraagt, zelf als voorbeeld geven!

In trainingen gaan deelnemers een -voor hen- lastig gesprek met mij als acteur aan. Hoe breng je de boodschap duidelijk aan mij over? Vooral als het een persoonlijke boodschap is? Dat voelt snel kwetsbaar, dus zijn wij mensen geneigd ons achter iets te willen verschuilen. Achter de juiste woorden, achter een soepel lopend verhaal. Achter een totale boodschap zonder hapering…
De boodschap wordt als meezingen met een liedje dat je luistert door oordopjes…

Regelmatig geef ik als trainingsacteur dan terug dat ik (te) weinig van de boodschap heb meegekregen. Veel woorden, maar wat je nou wilde vertellen…?

Als iemand het dan nog een keer probeert en de boodschap uit zichzelf kan vertellen, maakt dit verschil. Alhoewel het in eerste instantie zo kwetsbaar kan voelen als a capella iets te moeten zingen…
Toch… Juist dán komt de boodschap vaak helder, sterker, zelfs zuiverder over… 😉

Dus ja, eh… meezingen versus a capella… en zingen vraagt nog steeds veel van mijn eigen kwetsbaarheid… dus wat ik van een ander vraag, zoek ik ook bij mijzelf op door de volgende video op te nemen!

Met alles en iedereen…

Ik loop buiten en het begint steeds harder te spatten. De regen dwingt mij naar beneden te kijken. Met mijn blik op het paadje besef ik mij dat er op die grond een wereld aan beestjes leeft. Waar we eigenlijk (te) weinig bij stilstaan… 
Dan bedenk ik mij dat straks dus ook de naaktslakken tevoorschijn zullen komen en dat zijn nou niet bepaald mijn favoriete beesten! Ik vind ze vies en glibberig. De kriebels krijg ik van ze, brr… 

Terwijl ik verder loop, voel ik dat ik langzaam weer droog waai door de wind. Best lekker eigenlijk zo’n verfrissend buitje!

Dan zie ik de eerste naaktslakken liggen… Ja, voor hen was het buitje natuurlijk net zo verfrissend! Beiden genoten we van hetzelfde! Ik voel mijn antikriebels minderen, vind die beestjes opeens een stuk minder erg. We hebben tenslotte genoten van dezelfde regenbui! 
Ik moet intern lachen: Door de regen voel ik me op merkwaardige wijze verbonden met een naaktslak!

Ach, zo werkt het ook, met alles en iedereen…

Zaterdag mag ik weer trainingsacteren. Waarbij ik voor iemand toch vaak een soort naaktslak ben: De situatie is wat spannend en ik nodig de ander uit op zoek te gaan naar een verbinding tussen ons. Als we die samen vinden, maak je van mij weer een blije naaktslak! 
Nou ja, metaforisch dan…. 😉

Afstandje

Vandaag kreeg ik na een training de vraag: ‘Wat vond je van de doelgroep?’ 

Stotterend kwam er een antwoord uit… 
‘Ja, eh, ik zie dan vooral de mens voor me zitten. Mensen die bereid zijn om te leren, waarbij de een uiteraard meer open staat dan de ander. Dan maakt het niet zoveel uit wat voor werk ze doen, ofzo. Want ja, ik zie dus de mens, zeg maar…’

Nog twijfelend over mijn vage uiting… en toch… ja, als je van een afstand naar het gedrag van de deelnemer kijkt, zie je áltijd een welwillend mens… wat voor werk diegene ook doet…

#trainingsacteren
#menselijkgedrag

Sterk in kwetsbaarheid

Vier jaar geleden vertelde de loopbaancoach mij dat ik niet meer terug zou keren in mijn werkveld van toen.
Twee opleidingen richting Gebarentaal, een topteam om mee samen te werken en een werkgever die zo open reageerde op mijn uitvallen… Dáár weg?!
In die periode leek het alsof het leven alles van mij afpakte en die kwetsbaarheid voelde doodeng aan… 

Máár… Een opleiding tot Acteur in het Bedrijfsleven volgde. Opbouwend aan de slag als zelfstandige en alles wat daar bij komt kijken én het ontwikkelen en uitvoeren van mijn voorstelling. Een kwetsbare voorstelling waarin onder andere duidelijk wordt waarom de noodzaak voor totaal ander werk toen zo hoog was.

En nu… vier jaar later… speel ik dinsdag 4 juni voor diezelfde collega’s van toen mijn verhaal hoe het tot dat afscheid is gekomen: De voorstelling ‘Ik draag, ik draag wat jij niet ziet’ voor de medewerkers van de NSDSK.

Vier jaar en zó gegroeid. Ik durf mijn kwetsbaarheid zelf te zien, durf het nu zelfs aan anderen te laten zien.
Vier jaar later en ik voel me sterk in mijn kwetsbaarheid.

Om die reden zal ook dinsdag de boodschap weer zijn: Zie de kwetsbaarheid van de broertjes en zusjes van een kind met een handicap, dát is de weg om ze sterk te krijgen.

#brusjes #jongemantelzorgers
#kwetsbaarheid

Gewichtloosheid

Al nadenkend loop ik een rondje. Langs een dagbesteding wordt mijn aandacht getrokken door een volwassenen lichaam dat al schommelend steeds even boven de schutting uitsteekt en de bijbehorende geluiden van intens plezier.

Dan… Op die ene fractie van een seconde tussen omhoog en weer omlaag, als de kettingen van de schommel even slap worden, herken ik zijn plezier. Zijn lichaam hangt daar een fractie van een seconde even stil: gewichtloosheid…
Tijdens die realisatie neemt een fractie van een seconde een gevoel van mentale gewichtloosheid, stilstand, lichtheid het ook van mij over. Alsof ik heel, heel even zelf ook op het kantelpunt van die schommel zit…

Als de schommel weer zakt, keren ook direct mijn gedachten, gevoel van tijd en meer zwaarte weer terug. Daaraan herkende ik wat er zojuist gebeurde. Ik had mij heel, heel even ingeleefd. Het was niet echt, maar het veranderde wel iets in mij. Door die ene fractie van een seconde neem ik een vleugje van de lichte gewichtloosheid nog even met me mee…

#trainingsacteren #inleven #voelen #verandering