Totaal zijn

Bezig met de opleiding zijnscoaching bij ZIN.nu. Zijn wie je bent. Totaal zijn met alles wat er in je leeft. Je mindere kanten en de kanten waar je trots op mag zijn.

Elke bijeenkomst brengt iemand muziek in. Ik voelde dat ik dit lied wilde laten horen en dat ik dit alleen op mijn manier kon doen. Door het zelf te zingen. Compleet te zijn met iets waar ik trots op mag zijn! En daarmee meteen in contact te zijn met mijn angst om te zingen.

Dus afgelopen donderdag stond ik er. Compleet te zijn. Met trillende benen én trots.
“I am brave. I am bruised. I am who I meant te be. This is me.”

***

En ja, bij een opleiding volgen hoort ook oefenen. Dus mocht jij gecoacht willen worden om meer in vrede te kunnen zijn met alles wat er in je leeft, neem dan contact met mij op. Kunnen we allebei alleen maar van leren!

Afsluiten

Als trainingsacteur ga ik met deelnemers op zoek naar wat je zelf anders kunt doen om een gewenst(er) resultaat in de toekomst te creëren. De vraag is: Wat wil je bereiken? En vervolgens samen op zoek hoe.

Soms mag er bij een deelnemer echter eerst een situatie afgesloten worden. Het wordt al te lang meegedragen. Al te lang nagedacht over wat er bereikt had kunnen worden als diegene maar… Hoe kun je dit meer afsluiten, wordt dan de zoektocht.

Vandaag was zo’n dag. Weer een stukje ruimte bij iemand. Misschien wel de ‘wat’ dat bereikt moest worden, alleen dan via de ‘hoe’ van het afsluiten.

#trainingsacteren
#meerdanhetrollenspel
#echtheeltofwerk

Niet bijzonder

We gaan het blotevoetenpad lopen!

Slippertjes uit en via het hout, de stenen, het bospad naar de eerste modder. Ik voel het glibberen onder mijn voeten. Brr, blijft toch iets waar ik even doorheen moet, denk ik nog.
Dan volgt er een donkere modderplas. De kinderen lopen voor me, dus ik zie hoe (on)diep het is. En toch. Ik laat mijn voet in de donkere plas vol dennennaalden glijden. Dan raakt mijn voet een modderige massa. Ik voel mijn voet wegzakken en hop, oude bekende paniek slaat meteen toe. Er uit! Er uit!!

Bij de volgende, nog grotere pas durf ik niet. Terwijl ik liefdevol aangemoedigd wordt door mijn gezin, schieten de tranen in mijn ogen. Nee, het gaat niet. Shit, oude angsten die ik gelukkig nog maar zo weinig tegen kom, omarmen me weer even stevig.
Ik zeg dat het echt niet lukt en dat wordt direct voor waarheid aangenomen. Ik kan om de plas heen lopen, en nog een, maar al snel volgt er een waarbij er omheen meer moeite gaat kosten. Zowel mijn kinderen als mijn man laten me. Ik voel dat het ze echt niet uitmaakt of ik er omheen zal manoeuvreren of er doorheen zou gaan. Dat schept ruimte om zelf te besluiten ervoor te gaan. Wat extra veiligheid door exact de voetstappen van mijn man te volgen. Dichtbij hem. Zonder extra aanmoediging. Slechts af en toe een neutraal klinkende vraag of hij mijn hand moet vasthouden, zodat ik niet uitglij (en hem niet meetrek 😉).

Het was niet bijzonder dat ik weer mee deed. En daarna was het ook niet bijzonder dat ik die 15 meter modder maar wat graag voorbij liep om hen drie te filmen. Het was niet bijzonder dat ik zelfstandig zonder angst door de overige poelen glibberde. Geen oordeel. Alles was goed. En daardoor kon er meer dan ik eerder dacht en niet meer dan ik zelf wilde… 

Dankjewel lieve kanjers, hoe bijzonder jullie voor me zijn door niet bijzonder te doen! ♥️

#zonderoordeel #ruimtescheppen #eigenregie

Ontdekken

Huiswerk voor deze zomer!

Eind september start ik met de opleiding Zijnscoaching. Nieuwsgierig naar wat dat jaar mij gaat brengen. Nieuwsgierig in welke vorm ik er uiteindelijk mee aan de slag zou kunnen. Ik ga het ontdekken…

Eerst maar eens verder met lezen… 😎

Balanceren

Steeds bewuster balanceer ik tussen ‘de groep’ en ‘ik als individu’. Regelmatig gaat dat een tijdje natuurlijk en gemakkelijk, andere periodes is het zoeken naar de lijn.
Teveel ‘individu’ maakt mij boos op de groep en teveel ‘de groep’ zorgt dat ik boos word op mijzelf.
Het hoort er bij. Als lopen op een stoeprandje waarbij je om je heen kijkend soms even in het gras loopt en soms een paar passen op de weg.

Bij de ontwikkelingen in het afgelopen jaar ervaar ik echter alsof de stoeprand drie meter boven de grond uit is gestegen. In plaats van balanceren lijkt het alsof ik steeds moet kiezen. Bij elke keuze bevind ik mij achter een muur ten opzichte van ‘de andere kant’. En drie meter boven de grond balanceren is pittig!

Dus sta ik wisselend aan een kant van de muur. In plaats van natuurlijk balanceren voelt dit vaak inconsequent en het maakt boos. Maar hee, onder die boosheid zit gewoon angst voor het verlies van het andere deel…

Er zijn mensen die stelliger een kant kiezen. Mooi, zij geven de belangen goed weer. En dat ieder zijn eigen keuze mag maken. Op elk moment, op of naast de lijn. En nee, die lijnen liggen niet allemaal even dichtbij elkaar. Hoe angst aanvoelt hangt echter niet van de ligging van de lijn af…

Graag zou ik daar het gesprek vaker over aangaan.

Congruentie

In mijn werk gaat het vaak over congruent zijn. Kan een ander aan jouw buitenkant zien, voelen, begrijpen wat je vanuit jouw binnenkant wilt vertellen?

Vandaag ga ik stemmen. Door een vakje rood te kleuren, laat ik mijn stem horen. Mijn binnenkant.
Aan de buitenkant zie ik mijzelf met een mondkapje staan. Mijn mond, met daarbinnen mijn stem, is afgedekt.
Ik kan niet congruent zijn.

Ik heb nog steeds vertrouwen in een congruentere wereld. Niet direct door deze verkiezingen overigens, niet door de regels. Wel door de mens, door de behoefte aan de menselijke maat. Congruent aan ieders behoefte als gezien en gehoord te willen worden in jouw unieke zelf.

Ook als het eerst nog lastiger wordt, vertrouw je mee? 

Opgeladen!

Je weet dat je echt heel tof werk hebt als je helemaal opgeladen thuis zit na een paar uurtjes waarin je:

– Boos en onrustig was omdat de dementie je laat vergeten dat je niet naar je vrouw mag.
– Probeert te verbergen dat je de anorexia wéér totaal niet onder controle hebt.
– Vlakjes meldt dat je zojuist een suïcide poging hebt gedaan.
– Huilend van het randje van het balkon (nou ja, tafel dan, het blijft spel) afgepraat bent waar je eerder vanaf dacht te gaan springen.

Met dank aan de aanstaande verpleegkundigen die zichzelf met hun zelf ingediende casussen hebben uitgedaagd! En stuk voor stuk in contact zijn gekomen met mij, van mens tot mens…
Ik stuiter nog even door!

#trainingsacteren #complexeGGZ #verpleegkunde

Verandering

Tussen het nieuws van de rechtzaak over de avondklok door, gingen we gister eten.

Een stoel wordt aangeschoven: “Papa, de plank zit los!” De onderste plank van de Tripp trapp stoel staat op het punt uit de gleuven te glijden. “Pak maar een gewone stoel.”, gevolgd door “Misschien is dit een mooi moment om altijd op een gewone stoel te zitten.” De leeftijd is er al een tijdje naar, maar ja, verandering is niet altijd makkelijk. En als het niet nodig is, waarom zou je?

Ik moet denken aan hoeveel er nu in ons land en de wereld gaande is. Er is zoveel dat ik niet begrijp, maar dat er veel planken los zitten is me nu onderhand wel duidelijk. Medische, economische, sociale, mentale planken… 

De losse plank als aanleiding tot verandering. Hier in huis leidt dat tot een direct zichtbaar resultaat. Nu een stoel met een volledige rugleuning, maar geen volledige steun meer onder de voeten. Anders dus.

De verandering in de wereld is van een andere orde. Deze is niet zo overzichtelijk. Ik kan niet overzien hoe het er op korte termijn uit gaat zien, laat staan op lange termijn. Anders, maar hoe? Wat blijft hetzelfde, waar gaat steun wegvallen en waar neemt het eventueel toe? Geen idee.

Op de kleine dingen focussen dan maar. Want onder welke stoel dan ook… iemand moet stofzuigen.

Wisselvallig

Vandaag is zo’n dag dat en de zon schijnt én de wind stormachtig is.

De zon laat de kleuren buiten oplichten, laat de lucht extra blauw ogen, lijkt me te roepen: Kom naar buiten en geniet van alles wat er is!
De wind doet echter ook zijn werk. Met onvoorspelbare vlagen zwiepen takken onrustig heen en weer, door het rooster heen klinken geperste geluiden. Het maakt me onrustig.

De situatie aan de andere kant van mijn raam lijkt weer te geven hoe het in mij voelt. Het leven voelt tegenstrijdig. De onrust van alle maatregelen persen zich door mijn roosters, terwijl het zonlicht van vertrouwen in het totaal van het leven ook zo hard schijnt op ditzelfde moment.
Soms schuift daar een wolk voor en zie ik alleen de wind verwoestend om zich heen slaan. Soms is het tussen de windvlagen door grijs rustig buiten. Soms schijnt die zon en lijkt het even windstil te zijn. Alle varianten zijn er. In een hoog afwisselend tempo. En als dat in de natuur zo werkt, zal het inderdaad helemaal de bedoeling zijn dat dat in een mensenlichaam precies zo werkt.

Ben benieuwd wat het weerbericht voor morgen is…

De juiste woorden

Al 9 maanden beïnvloed Corona onze wereld, las ik… Door een training systemisch kijken ben ik veel bezig geweest met mijn zwangerschappen en met name mijn draagmoederschap. Best ingewikkeld aangezien ik het embryo van mijn zus en haar man heb voldragen.

Vandaar dat die 9 maanden mij opvielen. De duur van een zwangerschap. En waarbij het verloop ook weer vergelijkbaar was:

De eerste weken als onwerkelijk. Daarna langdurige misselijkheid door gebrek aan werk en een overschot aan moederen. Gevolgd door een periode dat (online) werken mij mijn energie grotendeels terug gaf. En zwaar aan het einde, de lockdown ging in de weg zitten.

Zal het einde van deze lockdown een soort bevalling betekenen? Het begin van iets anders? Zullen we ons steeds meer de oude kunnen voelen, terwijl er tegelijkertijd er iets heel wezenlijk in ons veranderd is? Geen idee…

Misschien duurt het nog jaren om het beter te kunnen plaatsen. Om de juiste woorden te vinden voor wat het totaal heeft betekend.

Zoals ik ook lang niet goed wist te benoemen waar ik als draagmoeder van was bevallen… Neefje dekte de lading ook niet echt. Na ruim 8 jaar heb ik er een woord voor, al is het nog wennen… Ik heb een dochter, een zoon en… een draagzoon.

Op naar nieuwe, wellicht hoopvolle woorden!