Blog

Douchetemperatuur

Een vraag lijkt soms zo simpel. Wat heb je liever? Een koude, lauwe of warme douche?

Na lange tijd heb ik weer een eerste keer koud afgedoucht. Nog maar kort, maar heerlijk!
Maanden geleden had ik dit kunnen opbouwen naar iets van 2 minuten. Ik gunde mijzelf het extra waterverbruik, omdat ik de indruk had dat het me hielp om goed ‘in mijn lichaam te zitten’. Koud water valt slecht te verdragen als je in je kop zit!

En toen… kwam… Corona… Ik gunde mijzelf toen juist een extra warme deken van water. Het hield me even vast in die bevreemdende eerste periode, zo leek het.

De afgelopen maanden was een douche ongemerkt weer gewoon een douche. Lekker praktisch lauwwarm, passend bij het gematigde bestaan van dat moment.

Tot nu dus. De kinderen draaien hun school en huiswerk weer. Mijn agenda vult zich weer gestaag, ideeën vormen zich… De frisse wind van het leven vertaalt zich weer naar het laatste frisse stukje douche.

Dus wat heb je liever? Een koude, lauwe of warme douche? Ach, mijn douchetemperatuur beweegt met het leven mee!

Los!

Gister na lange tijd weer mogen werken! Een hele dag trainingsacteren, wat een heerlijkheid…

Vol energie weer naar huis gereden en ook vandaag nog merkbaar. Lopend vinden de borrelde positiviteit en gedachten dan een uitweg, dus flink de pas er in.

Toen viel mijn oog op dit bordje. Ja, ik heb me aangelijnd gevoeld de laatste maanden. En gister mocht ik zonder lijn even keihard los door het park rennen!
En weet je? Maandag en dinsdag mag ik dat weer!

#trainingsacteren
#alswerkmeerdanwerkis
#woehoeee

Tijd zal het leren…

Voor jezélf gaan staan of vóór jezelf gaan staan?

De afgelopen periode heb ik mezelf weer vaak afgevraagd welke van de twee op mezelf van toepassing is. Uiteraard weinig opdrachten gehad en nu in de zomerperiode ligt trainingsland sowieso standaard zo goed als stil. Maar ook daarna vooralsnog een vrijwel lege agenda…

Waar anderen actief lijken te zijn op andere vlakken, nieuwe ideeën uitwerken of genieten van de rust, blijf ik onrustig. Aan een paar dingen heb ik gesnuffeld: Leren hoe anders zakendoen en in een samenwerking iets heel nieuws ontwikkelen… maar nee, mijn hele lijf vertelde me dit niet te doen. Pijnlijk, maar wel duidelijk: Ik kon voor mijzélf gaan staan.
Soms zijn de signalen echter subtieler… Want mag ik van mezelf niets doen? Afwachten? Geen echte rust vinden, iets heel erg missen, maar toch (nog) niets initiëren? Sta ik dan voor mezélf of sta ik mezelf in de weg? Meestal neig ik naar het eerste, maar wat als toch blijkt dat het het laatste betreft?

Er is er maar één die het echte antwoord weet en dat ben ik zelf. Soms is het echter ook omgaan met dat het antwoord nu niet helder is. De tijd zal het leren.
Dan kan ik trots terugkijken dat ik voor mijzélf ben gaan staan of ik zal de verantwoordelijkheid moeten pakken dat ik er zelf vóór stond…

Verbaasd!

Ik verbaasde mijzelf met mijn prestatie! Niet het rollenspel zelf, daarin heb ik mijzelf op andere momenten beter gevonden. Goed genoeg voor de deelnemers om online toch mee te oefenen, maar nee, dát was dus niet de verbazing…

Het was hoe ik door kon praten tegen een computerscherm met wat gezichten, terwijl ik de deur zachtjes open hoorde gaan.
Hoe ik wist dat het huis niet in brand stond, dus dat het duidelijk moest zijn dat dit bezoek aan deze ruimte daarmee absoluut ongewenst was.
Hoe mijn linkerarm zich volautomatisch (grotendeels) buiten beeld ophief en mijn hand met gespreide vingers een stopteken maakte.
Hoe ik een minderjarige buik zachtjes tegen mijn hand aan voelde lopen.
Hoe ik zacht en toch ferm tegen de buik duwde.
Hoe ik meekreeg dat de buik zich weer afwendde.
Hoe ik hoorde dat de deur weer zachtjes werd gesloten.
Hoe ik gewoon door bleef praten tegen mijn scherm tijdens dit gebeuren.
Hoe dit alles door mij geconstateerd werd, maar niet gevoeld.
Hoe de moeder in mij blijkbaar alleen de beschikking kreeg over mijn linkerarm, want de rol had de rest van mijn lichaam overgenomen…

Trainingsacteren; het is echt een bijzonder vak hoe het werkt en niet in de laatste plaats voor de acteur zelf dus!

#trainingsacteren #online #werkenprivegemixt

Schakelbehoefte

Het heerlijke aan het werk als trainingsacteur vind ik het snelle schakelen, in rollen, eigenschappen, emoties. Dat schakelen mis ik nu, want het is toch een manier om mijzelf te uiten…

Maar ook nu blijkt weer dat wat er moet, toch zijn weg vindt! Deze keer wilde mijn Corona thuisblijfverhaal er uit door te schakelen tussen 16 verschillende liedjes.
Nou, ik kan er weer even tegen!

#trainingsacteren #schakelen #zingen 

Loslaten of vasthouden?

Mijn hoofd zit vol, dus ik doe mijn best:

– De eindeloze stroom aan verwarrende informatie uit het nieuws? Loslaten…
– Het idee dat dit veel en veel langer kan gaan duren? Loslaten…
– Of de kinderen nu wel of niet aan hun schoolse taken voldoen? Loslaten…
– Het idee dat ik dierbaren buiten het gezin om nog lang niet mag aanraken? Loslaten…
– Weinig ruimte in mijn hoofd voor werk op kortere of langere termijn? Loslaten…
– Dat we voorlopig nergens heen kunnen, niet eens een dagje weg? Loslaten…
– Dat we stil staan in alles eigenlijk? Loslaten…

Als ik het per onderdeel bekijk, kan ik de dingen best loslaten. Het is dan wat het is. Heb ik echt wel vertrouwen in de toekomst, vooral op lange termijn.
En toch… Waarom voel ik me veelal dan zo benauwd? Voelt het alsof ik het druk heb? Zit mijn hoofd zo vol?

Bij loslaten moest ik denken aan het stevig vastgrijpen. De foto’s van de handjes van onze pasgeboren kinderen kwamen daarbij in beeld. Is het niet opvallend dat we als volwassenen zo moeten leren loslaten, terwijl we als baby juist in onze eerste uren zo stevig kunnen vastgrijpen? Pas máánden later leren we loslaten…

Dus ja, is leren loslaten nu het probleem… of is er gewoon te weinig om aan ons aan vast te kunnen houden…?

Rolverwarring

In het normale leven ben ik veelal mezelf. In mijn rol als partner, als moeder, in mijn werk als trainingsacteur waar ik in zoveel rollen alle hoeken van mijzelf mag opzoeken. Ik wil het allemaal goed doen. Het hoort ook allemaal bij mij. Ik heb alle rollen nodig om mij goed te voelen…

Maar nu leven we niet het normale leven. Sinds een paar weken ligt mijn werk volledig stil en heb ik in plaats daarvan de rol als schooljuf toebedeeld gekregen. Iets wat erg op mijn moederrol lijkt, maar het toch in de weg lijkt te zitten. Dus vandaag heb ik besloten te stoppen met het juf-zijn. Vanaf vandaag ben ik dus weer gewoon moeder. Het schoolwerk heet huiswerk. Onze oudste is huiswerk al gewend. De jongste nu iets eerder dan september. Dus ja, ze doen hun huiswerk. Huiswerk waarbij je toevallig heel erg veel vrij bent van school.

Zo dicht als mogelijk weer naar mezelf. Als partner weer luchtiger. Mijn moederrol eis ik weer op, zonder het verwarrende deel van de juf. Dat schept wat ruimte voor de trainingsacteur in mij. Die voelen, overdenken en spreken uit wat situaties met ze doen…

En voilà! Daar is het totaalpakketje weer om mijzelf uiteindelijk goed te kunnen voelen. Om weer meer mijzelf te zijn. En het daarmee het juist in alle rollen weer beter te doen…

Losgesneden…

Mag ik me ook gewoon heel boos voelen?

Alle verbindingen losgesneden voor zovelen op zoveel vlakken. Tot 1 juni!

Daar staan we dan… Als magere boompjes vangen we ongewild de harde klappen op van de losgesneden banden die de wind tegen ons aan slaat…

En ja, op een latere dag zal ik weer de rust voelen van een boom die niets hoeft behalve langzaam te groeien gedurende de seizoenen. Stevig en rustig.

Nu ben ik echter boos… Boos voor mijzelf en boos voor zovelen… En dat is oké…

#corona #impact #emoties

We communiceren…

Kameleons hebben allemaal een eigen basiskleur, waarmee ze in hun natuurlijke omgeving niet opvallen. Het veranderen van kleur gebruiken ze om met elkaar te communiceren.

We leven nu in een vreemde situatie, waarbij waarschijnlijk veel mensen zich samen met mij afvragen of onze natuurlijke omgeving straks weer helemaal hetzelfde terugkeert. Of dat deze periode verschuivingen gaat teweegbrengen. Met ongetwijfeld hele mooie perspectieven, maar vol automatisch ook altijd een keerzijde. Het is onbekend.

En dat onbekende maakt mij zoekend. Ik zie prachtige voorbeelden van kleuren waarmee anderen (via sociale media, hoe anders 😉) communiceren. Mensen die communiceren via vrolijke kleuren van nieuwe kansen, pastelkleuren van vertrouwen, donkere angsttinten, de helderheid van de waarheid of felgekleurde daadkracht. En ik? Ik trek me terug (naast het juf zijn hier thuis) en lijk vooral op zoek naar mijn basiskleur.

En zo doen we allemaal op onze eigen manier ons best juist de verbinding op te zoeken, met welke kleur dan ook… We communiceren… 

Bericht met ballen!

Die ballen had ik wel even nodig, want… naast en vanuit het trainingsacteren… ga ik mijzelf verder ontwikkelen als coach!
Aangezien dóen de beste manier is om iets te leren, zoek ik mensen die dan weer de ballen hebben om bij mij een aantal sessies te volgen. Met als enige investering jouw tijd en energie.

Ben jij of ken jij iemand die een klein balletje, een grotere bal of een flinke skippybal graag zou willen laten rollen…? Dan zou ik zeggen, stop met nadenken en kom die sessies bij mij gewoon dóen om te ontdekken wat er mogelijk is!

Deze stap had niet niet kunnen ontstaan zonder ‘mijn raad van wijze mannen’. Richard Hulshof, bedankt voor jouw vertrouwen in mijn kunnen en jouw steun als supervisor! En Ed de Bruin, wat heb ik al veel van je geleerd over het leven en hoe mooi om ook op dit vlak uit jouw jarenlange ervaringen te mogen putten!