Blog

Wisselvallig

Vandaag is zo’n dag dat en de zon schijnt én de wind stormachtig is.

De zon laat de kleuren buiten oplichten, laat de lucht extra blauw ogen, lijkt me te roepen: Kom naar buiten en geniet van alles wat er is!
De wind doet echter ook zijn werk. Met onvoorspelbare vlagen zwiepen takken onrustig heen en weer, door het rooster heen klinken geperste geluiden. Het maakt me onrustig.

De situatie aan de andere kant van mijn raam lijkt weer te geven hoe het in mij voelt. Het leven voelt tegenstrijdig. De onrust van alle maatregelen persen zich door mijn roosters, terwijl het zonlicht van vertrouwen in het totaal van het leven ook zo hard schijnt op ditzelfde moment.
Soms schuift daar een wolk voor en zie ik alleen de wind verwoestend om zich heen slaan. Soms is het tussen de windvlagen door grijs rustig buiten. Soms schijnt die zon en lijkt het even windstil te zijn. Alle varianten zijn er. In een hoog afwisselend tempo. En als dat in de natuur zo werkt, zal het inderdaad helemaal de bedoeling zijn dat dat in een mensenlichaam precies zo werkt.

Ben benieuwd wat het weerbericht voor morgen is…

De juiste woorden

Al 9 maanden beïnvloed Corona onze wereld, las ik… Door een training systemisch kijken ben ik veel bezig geweest met mijn zwangerschappen en met name mijn draagmoederschap. Best ingewikkeld aangezien ik het embryo van mijn zus en haar man heb voldragen.

Vandaar dat die 9 maanden mij opvielen. De duur van een zwangerschap. En waarbij het verloop ook weer vergelijkbaar was:

De eerste weken als onwerkelijk. Daarna langdurige misselijkheid door gebrek aan werk en een overschot aan moederen. Gevolgd door een periode dat (online) werken mij mijn energie grotendeels terug gaf. En zwaar aan het einde, de lockdown ging in de weg zitten.

Zal het einde van deze lockdown een soort bevalling betekenen? Het begin van iets anders? Zullen we ons steeds meer de oude kunnen voelen, terwijl er tegelijkertijd er iets heel wezenlijk in ons veranderd is? Geen idee…

Misschien duurt het nog jaren om het beter te kunnen plaatsen. Om de juiste woorden te vinden voor wat het totaal heeft betekend.

Zoals ik ook lang niet goed wist te benoemen waar ik als draagmoeder van was bevallen… Neefje dekte de lading ook niet echt. Na ruim 8 jaar heb ik er een woord voor, al is het nog wennen… Ik heb een dochter, een zoon en… een draagzoon.

Op naar nieuwe, wellicht hoopvolle woorden!

Meer dan rollenspelen!

Wie wil er nu oefenen?
“Eh ja, ik, maar dan niet met de casus die ik heb ingebracht.” Vechtend tegen haar tranen vertelt ze wat er speelt. Het is moeilijk om te verwoorden wat ze zou willen.
Hmm, geen geschikt materiaal voor een rollenspel. Er is iets anders nodig. In een korte oefening is ze in staat de powervrouw in zichzelf te vinden. Daarna vraag ik haar nogmaals tegen mij te vertellen wat ze zou willen. En hoppa, het rolt er zo uit. Duidelijk en zonder een overschot aan emotie.

Trainingsacteurs doen meer dan alleen rollenspelen. Het gaat over kunnen uitbreiding van jouw eigen gedrag. Soms door een andere vraagstelling in een rollenspel, soms door je te herinneren aan jouw eigen powervrouw die in je kleine teen bleek te zitten!

Helden!

Zo tof!

Donderdagmiddag aangeschoven in een training waar vijf deelnemers zaten die allen nog niet eerder met een acteur hadden gewerkt. En er dan wel allemaal vol voor gaan! Vol enthousiasme uitproberen en merken hoe ze een gesprek zoveel makkelijker kunnen beïnvloeden.

Ik kon natuurlijk niet zien of zij ook zo achter hun beeldscherm zaten, maar allesbehalve helden op sokken dus!

Douchetemperatuur

Een vraag lijkt soms zo simpel. Wat heb je liever? Een koude, lauwe of warme douche?

Na lange tijd heb ik weer een eerste keer koud afgedoucht. Nog maar kort, maar heerlijk!
Maanden geleden had ik dit kunnen opbouwen naar iets van 2 minuten. Ik gunde mijzelf het extra waterverbruik, omdat ik de indruk had dat het me hielp om goed ‘in mijn lichaam te zitten’. Koud water valt slecht te verdragen als je in je kop zit!

En toen… kwam… Corona… Ik gunde mijzelf toen juist een extra warme deken van water. Het hield me even vast in die bevreemdende eerste periode, zo leek het.

De afgelopen maanden was een douche ongemerkt weer gewoon een douche. Lekker praktisch lauwwarm, passend bij het gematigde bestaan van dat moment.

Tot nu dus. De kinderen draaien hun school en huiswerk weer. Mijn agenda vult zich weer gestaag, ideeën vormen zich… De frisse wind van het leven vertaalt zich weer naar het laatste frisse stukje douche.

Dus wat heb je liever? Een koude, lauwe of warme douche? Ach, mijn douchetemperatuur beweegt met het leven mee!

Los!

Gister na lange tijd weer mogen werken! Een hele dag trainingsacteren, wat een heerlijkheid…

Vol energie weer naar huis gereden en ook vandaag nog merkbaar. Lopend vinden de borrelde positiviteit en gedachten dan een uitweg, dus flink de pas er in.

Toen viel mijn oog op dit bordje. Ja, ik heb me aangelijnd gevoeld de laatste maanden. En gister mocht ik zonder lijn even keihard los door het park rennen!
En weet je? Maandag en dinsdag mag ik dat weer!

#trainingsacteren
#alswerkmeerdanwerkis
#woehoeee

Tijd zal het leren…

Voor jezélf gaan staan of vóór jezelf gaan staan?

De afgelopen periode heb ik mezelf weer vaak afgevraagd welke van de twee op mezelf van toepassing is. Uiteraard weinig opdrachten gehad en nu in de zomerperiode ligt trainingsland sowieso standaard zo goed als stil. Maar ook daarna vooralsnog een vrijwel lege agenda…

Waar anderen actief lijken te zijn op andere vlakken, nieuwe ideeën uitwerken of genieten van de rust, blijf ik onrustig. Aan een paar dingen heb ik gesnuffeld: Leren hoe anders zakendoen en in een samenwerking iets heel nieuws ontwikkelen… maar nee, mijn hele lijf vertelde me dit niet te doen. Pijnlijk, maar wel duidelijk: Ik kon voor mijzélf gaan staan.
Soms zijn de signalen echter subtieler… Want mag ik van mezelf niets doen? Afwachten? Geen echte rust vinden, iets heel erg missen, maar toch (nog) niets initiëren? Sta ik dan voor mezélf of sta ik mezelf in de weg? Meestal neig ik naar het eerste, maar wat als toch blijkt dat het het laatste betreft?

Er is er maar één die het echte antwoord weet en dat ben ik zelf. Soms is het echter ook omgaan met dat het antwoord nu niet helder is. De tijd zal het leren.
Dan kan ik trots terugkijken dat ik voor mijzélf ben gaan staan of ik zal de verantwoordelijkheid moeten pakken dat ik er zelf vóór stond…

Verbaasd!

Ik verbaasde mijzelf met mijn prestatie! Niet het rollenspel zelf, daarin heb ik mijzelf op andere momenten beter gevonden. Goed genoeg voor de deelnemers om online toch mee te oefenen, maar nee, dát was dus niet de verbazing…

Het was hoe ik door kon praten tegen een computerscherm met wat gezichten, terwijl ik de deur zachtjes open hoorde gaan.
Hoe ik wist dat het huis niet in brand stond, dus dat het duidelijk moest zijn dat dit bezoek aan deze ruimte daarmee absoluut ongewenst was.
Hoe mijn linkerarm zich volautomatisch (grotendeels) buiten beeld ophief en mijn hand met gespreide vingers een stopteken maakte.
Hoe ik een minderjarige buik zachtjes tegen mijn hand aan voelde lopen.
Hoe ik zacht en toch ferm tegen de buik duwde.
Hoe ik meekreeg dat de buik zich weer afwendde.
Hoe ik hoorde dat de deur weer zachtjes werd gesloten.
Hoe ik gewoon door bleef praten tegen mijn scherm tijdens dit gebeuren.
Hoe dit alles door mij geconstateerd werd, maar niet gevoeld.
Hoe de moeder in mij blijkbaar alleen de beschikking kreeg over mijn linkerarm, want de rol had de rest van mijn lichaam overgenomen…

Trainingsacteren; het is echt een bijzonder vak hoe het werkt en niet in de laatste plaats voor de acteur zelf dus!

#trainingsacteren #online #werkenprivegemixt

Schakelbehoefte

Het heerlijke aan het werk als trainingsacteur vind ik het snelle schakelen, in rollen, eigenschappen, emoties. Dat schakelen mis ik nu, want het is toch een manier om mijzelf te uiten…

Maar ook nu blijkt weer dat wat er moet, toch zijn weg vindt! Deze keer wilde mijn Corona thuisblijfverhaal er uit door te schakelen tussen 16 verschillende liedjes.
Nou, ik kan er weer even tegen!

#trainingsacteren #schakelen #zingen 

Loslaten of vasthouden?

Mijn hoofd zit vol, dus ik doe mijn best:

– De eindeloze stroom aan verwarrende informatie uit het nieuws? Loslaten…
– Het idee dat dit veel en veel langer kan gaan duren? Loslaten…
– Of de kinderen nu wel of niet aan hun schoolse taken voldoen? Loslaten…
– Het idee dat ik dierbaren buiten het gezin om nog lang niet mag aanraken? Loslaten…
– Weinig ruimte in mijn hoofd voor werk op kortere of langere termijn? Loslaten…
– Dat we voorlopig nergens heen kunnen, niet eens een dagje weg? Loslaten…
– Dat we stil staan in alles eigenlijk? Loslaten…

Als ik het per onderdeel bekijk, kan ik de dingen best loslaten. Het is dan wat het is. Heb ik echt wel vertrouwen in de toekomst, vooral op lange termijn.
En toch… Waarom voel ik me veelal dan zo benauwd? Voelt het alsof ik het druk heb? Zit mijn hoofd zo vol?

Bij loslaten moest ik denken aan het stevig vastgrijpen. De foto’s van de handjes van onze pasgeboren kinderen kwamen daarbij in beeld. Is het niet opvallend dat we als volwassenen zo moeten leren loslaten, terwijl we als baby juist in onze eerste uren zo stevig kunnen vastgrijpen? Pas máánden later leren we loslaten…

Dus ja, is leren loslaten nu het probleem… of is er gewoon te weinig om aan ons aan vast te kunnen houden…?